ไม่รู้เป็นเพราะอะไร เหมือนในใจมันมีความโกรธแค้น..
บางทีก็นั่งร้องไห้คนเดียวเพียงลำพัง นานๆครั้งก็แปลเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวด
ในขณะที่ไม่สามารถทำอะไรได้ปกติเหมือนยังเก่า กลับรู้สึกขึ้นมาว่า
เราต้องทุ่มเทมันให้มากกว่านี้ มากขึ้นๆ บางทีก็เกินไปเกินกว่าร่างกายจะรับไหว
จะวันแล้ว วันเล่า ความเจ็บปวดมันก็ยังไม่จางหายไป
ยามที่ฝนตก เหมือนกับไอเย็นที่มาชโลมจิตใจให้หายคลุ่นคืดเรื่องที่ผ่านๆมา
แต่ร่างกายมันก็ยังคงปวดร้าวราวกับจะแตกสลายไป..
แต่ก็ได้ครุ่นคิดอยู่ในใจจะยังไงก็ต้องเดินหน้าก้าวต่อไปเหมือนดั่งเดิม..
รอยแผลที่ปวดร้าวไม่มีสิ่งใดรักษาหาย กาลเวลาเนิ่นนานเท่าไหร่มันก็ยังไม่จาง..
แต่อย่างน้อยการที่ได้ทำอะไรที่ชอบบ้าง มันก็ยังดีเพราะบนในหน้าที่เปื้อนน้ำตาบางทีมันก็มีร้อยยิ้ม แม้จะไม่มากมายแต่ก็ทำให้อุ่นใจ ยามที่ฝนพรำ..
เพราะจะเจ็บปวดซักเพียงใด ก็ยังมีดนตรีนี่แหละที่เป็นเพื่อน...ที่ดีที่สุด..